Mother Goose · Chapter 1/72

Bassianus.

Romeinen, volgers, vrienden van mijn recht, 9

Vond ooit uw Bassianus, Cæsars zoon,

Genade in de oogen van het vorstʼlijk Rome,

Zoo houdt den weg naar ʼt Kapitool bezet;

En duldt niet, dat onwaardigheid den zetel

Des keizers naderʼ, die aan kloekheid, recht,

Gematigdheid en adel is gewijd;

Maar laat verdienste schittʼren door uw oordeel,

En vecht, Romeinen, voor uw vrije keus.

(Marcus Andronicus verschijnt, boven, op het Kapitool, met de kroon in handen.)

Marcus.

Gij prinsen, die door vrienden en partijen

Eerzuchtig kampt om troon en heerschappij,

Weet, dat het volk van Rome, hier door ons

Als stand vertegenwoordigd, voor ʼt bezetten[90]

Van Romeʼs keizerszetel, Andronicus,

Pius genaamd, eenstemmig heeft verkoren,

Ter wille van zijn vele en groote diensten;

Een eedʼler man, een kloeker krijgsheld leeft

In deʼ omtrek van Oud-Romeʼs wallen niet.

Van ʼt krijgen tegen de barbaarsche Gothen

Werd hij door den senaat terugontboden,

Die, met zijn zoons des vijands schrik, een volk

Sterk, in den strijd gehard, heeft onderworpen.

Tien jaren zijn het, sinds hij Romeʼs zaak

Gediend en onzer tegenstanders trots

Gestraft heeft met het zwaard, en vijfmaal keerde

Hij bloedend weer en droeg zijn dappʼre zoons

Op baren van het veld;

Nu eindʼlijk keert, met eerebuit beladen,

De wakkere Andronicus weer naar Rome,

Titus, befaamd, met wapenroem gekroond.

Wij vragen dus,—bij de eer des naams van hem,

Dien gij recht waardig opgevolgd wilt hebben,

En krachtens ʼt Kapitool en den Senaat,

Door u, naar gij betuigt, vereerd, aanbeden,—

Dat gij teruggaat met uw macht, uw volgers

Ontslaat, en, als verzoekers past, in vrede

En needʼrig uw verdiensten spreken laat.

Saturninus.

Hoe fraai maant die tribuun mijn geest tot kalmte! 46

Bassianus.

ʼk Voed, Marcus Andronicus, zulk vertrouwen

Op uw rechtschapenheid en goede trouw,

En zoo bemin en eer ik u en de uwen,

En haar, voogdesse van mijn gansche ziel,

Lavinia, ʼt schoonst en rijkst juweel van Rome,

Dat ik mijn lieve vrienden hier ontsla,

En aan de gunst van ʼt volk en van ʼt geluk

Mijn zaak ter juiste weging overlaat.

(De Volgelingen van Bassianus af.)

Saturninus.

Mijn vrienden, die mijn recht zoo ijvʼrig voorstondt,

Ik dank u allen en ontsla u hier,

En laat mij en mijn zaak dus aan de gunst

En liefde van mijn vaderland thans over.

(De Volgelingen van Saturninus af.)

Wees, Rome, zoo gerecht en goed voor mij,

Als ik op u vertrouw en u bemin.—

Ontsluit de poort en laat mij binnen.

Bassianus.

Mij armen mededinger, ook, tribunen.

(Saturninus en Bassianus bestijgen het Kapitool.)

(Een Hopman komt op, met eenige Anderen.)

Hopman.

Romeinen, plaats! De wakkere Andronicus,

Patroon der deugd, en Romeʼs beste strijder,

Voorspoedig in de slagen, die hij levert,

Is in geluk en eer gekeerd van daar,

Waar hij de fierste vijanden van Rome

Tot wijken dwong en onder ʼt juk hen bracht.

(Tromgeroffel en trompetgeschal. Twee van Titusʼ Zoons komen op, daarna twee Mannen, die een zwart overdekte lijkbaar dragen; vervolgens twee andere Zoons; hen volgt Titus Andronicus; achter dezen komen Tamora, alsmede Alerbus, Chiron, Demetrius, Aaron en andere Gothen, als gevangenen; gevolgd van Krijgslieden en Volk. De Dragers zetten de lijkbaar neder, en Titus spreekt.)

Titus.

Heil, Rome, zeegʼrijk in uw treurgewaad!

Zooals de bark, na wel ontladen vracht,

Met kostbʼre lading weêrkeert tot de baai,

Waar ze in den aanvang ʼt anker heeft gelicht,

Komt Andronicus, met laurier gekroond,

Het vaderland weer groeten met zijn tranen,

Met vreugdetranen om zijn wederkomst.